Küçük bir hayalle başlayan, zamanla katmanlanan ve gerçekleştikçe insana daha fazlasını hayal etme cesareti veren bir yolculuk…

MAD, benim için yalnızca bir dans topluluğu olmadı. Mutlu anlarımda heyecanımı büyüten, zor zamanlarımda ise ayaklarımın geri gitmediği; bana hayatta her şeyin bir çözümü olduğunu öğreten en özel yapılardan biri oldu.

Beş yılımı bir topluluğun adıyla birlikte geçirmek, benim için tarif etmesi kolay olmayan bir deneyim. Yaptığımız ilk işlerden biri olan “Monachopsis – Ait Olamamak” eserinin tam aksine, kendimi en çok ait hissettiğim yerlerden biri MAD oldu.

Bugün geriye dönüp baktığımda, “Beş yıl sonra nerede oluruz?” sorusuna o gün verebileceğim hiçbir cevabın bugünü karşılayamayacağını görüyorum. Dansa burada başlayan, dans yolculuğuna burada devam eden, sahneyle burada tanışan, koreografilerini burada hayata geçiren birçok insan… Ve gün geçtikçe ortak bir bilinçle, hayal ettiğimiz her adım için çalışan kocaman bir ekip…

Çok şanslıyım. Çok şanslıyız.

MAD’in ruhunun kişilerden bağımsız, kendi öz kolektif bilinciyle oluştuğunu görmek; isimlere değil, amacı netleşmiş bir topluluk fikrine bağlı olduğunu hissetmek benim için en değerli kazanımlardan biri oldu.

Bu yazı benim için aynı zamanda bir veda yazısı. Burada geçirdiğim süreç boyunca çok şey öğrendim, çok şey yaşadım. Dans ettim, koreografiler ürettim, temizlik yaptım, kaynak yaptım; kısacası hareket devam etsin diye aklıma gelen ve gelmeyen birçok şeyin içinde oldum.

Ben MAD’le büyüdüm.
Ve biz birlikte büyüdük.

Bu 5 yıllık süreçte emek veren herkese gönülden teşekkür ederim. Nice 5, 10, 15 yıllara…

Bugün Genel Sanat Yönetmenliği görevimden geri çekilirken, MAD’in yolculuğunu ve başarılarını dışarıdan izlemekten büyük keyif alacağımı biliyorum. Bu bir kopuş değil; yalnızca görevden bir vedadır. Çünkü ben ömür boyu MAD’li kalacağım. Ne zaman ihtiyaç olursa, yine burada olacağım.

Geçmişe dönüp baktığınızda bütün MAD’e söylemek istediğim tek şey var:
Hiç durmayın. Çünkü durmak, bizim alışık olduğumuz ve yaşayabileceğimiz bir hâl değil.

İsim vermeden; birlikte ter döktüğüm, güldüğüm, iyi şeyler olsun diye defalarca tartıştığım, hiçbir beklenti içinde olmadan desteğini bizden hiç çekmeyen tüm MAD’lilere sonsuz teşekkür ederim.

Ve bir isme ayrıca teşekkür etmek isterim:
Birlikte hayal ettiğimiz, kendi hayatımızdan zamanları bu yolculuğa birlikte ayırdığımız Damla Şenses… Ne güzel büyüdük, değil mi? Ne güzel zamanlardı. Her şey için çok teşekkür ederim.

Şans sizinle olsun.
Biliyorum ki her şey çok güzel olacak.

Mert Bozkurt
Eski Genel Sanat Yönetmeni